النوبة الثانية - قوله تعالى : لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ - در همه قرآن سماوات بلفظ جمع است ، و ارض بلفظ وحدان ، اما گفت وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ در قرآن همين يك جاى است كه هفت زمين درو مسمّى است . و نيز در همه قرآن سمع بلفظ وحدان است و ابصار بلفظ جمع ، همچون ظلمات و نور وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ - علماء تفسير مختلف‌اند كه اين خاص است يا عام ، گروهى گفتند خاص است ، آن گه در تخصيص آن نيز مختلف شدند . مجاهد گفت - اين در اقامت و كتمان شهادت مخصوص است ، كه در ابتداء آيت ذكر آن رفته و گفته - وَ لا تَكْتُمُوا الشَّهادَةَ مقاتل گفت - اين آيت خصوصا بدان آمد كه گروهى مؤمنان ميل داشتند بكافران ، و دوستى ايشان در دل گرفته ، رب العالمين گفت اگر آشكارا كنيد آنچه در دل داريد از دوستى كافران يا پنهان داريد و بيرون ندهيد ، اللَّه شما را به آن شمار كند ، همانست كه جاى ديگر گفت - قُلْ إِنْ تُخْفُوا ما فِي صُدُورِكُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ و فى الخبر « ان اللَّه تعالى اخذ الميثاق على كل مؤمن ان يبغض كل منافق ، و على كل منافق ان يبغض كل مؤمن » و قال « من احب قوما و الاهم حشر معهم يوم القيمة . » اما ايشان كه آيت بر عموم راندند : - قومى گفتند كه منسوخ است ، چون ابن مسعود و ابو هريره و عايشه و روايت سعيد بن جبير از ابن عباس و عطا و قتاده و كلبى ، و جماعتى گفتند كه آيت محكم است نه منسوخ ، چون حسن و ربيع و قيس بن ابى حازم و روايت ضحاك از ابن عباس . اما ايشان كه منسوخ گفتند ميگويند - آن روز كه اين آيت فرو آمد وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ جماعتى از ياران چون ابو بكر و عمر و عبد الرحمن عوف و معاذ جبل ، و قومى از انصار بر رسول خدا آمدند گفتند - يا رسول اللَّه - كلفنا من العمل ما لا نطيق ان احدنا ليحدّث نفسه بما لا يحب ان يثبت فى قلبه فنحن نحاسب بذلك . فقال النبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلم « فلعلّكم تقولون كما قالت بنو اسرائيل - سمعنا و عصينا - قولوا سمعنا و اطعنا » فقالوا - سمعنا و اطعنا ، فانزل اللَّه سبحانه الفرج بقوله : لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها فنسخت هذه الآية .